is een nieuwe, door mij ontwikkelde, techniek. Aanleiding tot de ontwikkeling van deze nieuwe techniek, is de vondst van twee beelden in zee en de publicatie van een archeologisch artikel daarover. De gevonden beelden zijn van griekse origine en ze zijn in zee gevonden nabij Riace, Calabrië Italië. Zoals met bijna alles in de wereld moesten ook deze Riace beelden blootgesteld worden aan een onderzoek. Middels een camera wilde men doordringen tot het inwendige. Maar dat bleek nogal moeilijk te zijn omdat er harde keramiek in zat en dat verwonderde de archeoloog, volgens de Harald Tribune. Het werd voor mij, als kunstenaar, een reden om hiermee te gaan experimenteren. De temperatuur van gebakken klei en de temperatuur van te gieten brons liggen dicht bij elkaar. Dankzij het ontwikkelen van deze techniek is het voor mij mogelijk om in één proces, het klei gebakken te krijgen en brons zeer dun te gieten. Het karakter is qua thema Grieks, qua uitvoering archaïsch. Een enkele uitvoering lijkt een cycladische herkomst te hebben, zoals bijvoorbeeld de harpspeler. Andere getoonde beelden veraden gewoon een blijmoedig terugkijken op een prettige en prozaďsche tijd in Olympia. De ontstane beelden hebben qua karakter totaal geen overeenkomst met de gevonden beelden in Riace, zoals we die momenteel kunnen bewonderen in Reggio di Calabria. Mijn uiting is veel meer op te vatten als eigen een interpretaties alsof er sprake is van een beeldtaal uit Arcadie. Het proces als zodanig is voor mij als een soort van op vakantie gaan,binnen het eigen werk.
Cera Brezza; een frisse bries in was.