Harry de Roy en Bert Nijenhuis, met op voorgrond het model

Na afloop van het bezoek aan ABN Hoofdkantoor eind Maart 2007

Zoals we weten veranderde alles in de maand April  van het jaar 2007

FIRST THE MASK, THEN THE CROWN.

Although being inspired by the worldstage of everyday, the result is almost a shakespearean play in bronze. With the use of two simple forms, a crown and a mask, this sculpture is symbolic for credibility, dignity and the danger of power .  

Harry de Roy tells about this sketch in bronze:

One can read the message in two ways: if one is wearing a mask, and therefore is not open to others, one should drop it.   The result in the end will be a crown on ones work and that of others. The second way to interpret the sculpture is that first the mask falls and then the crown, to be seen as a warning against vanity.

We prefer to see it as a signal of hope for a better and transparent future, rather than a pessimistic view of cataclistics things yet to come. Repetition is the mother of all wisdom, therefore it should be appropriate to cast open communication in bronze and place it there where many people can see it and comprehend it's intrinsic meaning.

-Perhaps a path to understand corruption;   Let's examine our own attitudes - 

“Qua maat en materialen kiest Nijenhuis duidelijk voor de openbare ruimte, zeg maar het marktplein.  Ook qua inhoud kiest hij voor een plaats in de gemeenschap.      Zijn beelden, altijd geënt op de menselijke figuur, spreken over menselijke waarden, over gevoelens van onmacht, van verdriet, angst en blijdschap, maar vooral over mens-zijn. Nijenhuis schuwt een tikje moralisme niet, hij wil de kijker graag iets meegeven, de spiegel voorhouden. Zijn beelden hebben dan ook regelmatig iets theatraals. Tegelijkertijd hoedt Nijenhuis zich ervoor te verhalend en anekdotisch te worden.   De grote lijn, het brede gebaar en de karakteristieke houding blijven de boventoon voeren. ”

Mijn inziens verdient het beeld het om op een groter formaat uitgevoerd te worden.   

Voor wat betreft het wereldtoneel dacht ik aanvankelijk aan een kunstinvulling bij een  nieuw te bouwen theater in mijn eigen woonplaats. Zogezegd als een verbeelding van het op een na laatste bedrijf . Maar, was het niet beter om het beeld te plaatsen in de vijver van het internationaal gerechtshof, of op het grasveld van het vredespaleis? Of loop ik te hard van stapel ?  Tot op heden heeft het beeld nog niet een passende plek gevonden.   

Inderdaad misdaad loont  ook niet, op kleine schaal. Soms moet je groot denken.

Aanvullend twee gedichten van Bob Boswinkel als reactie op het beeld