Nijenhuis
heeft een goed geouttilleerde werkplaats een voorraad
werk en een eigen onderneming, maar dat wil natuurlijk
niet zeggen dat de bronzen beelden de winkel uitvliegen.
De kunstenaar heeft zijn vrijheid lief. De beelden die
hij maakt zijn eenmalig. Soms betreedt hij zijpaden,
probeert eens iets nieuws, maar uiteindelijk komt hij
steeds op zijn karakteristieke vormtaal. De menselijke
figuur staat centraal. In een ruw ongeschaafde vorm,
de brokken klei met kracht op zijn plaats geduwd, bouwt
Nijenhuis aan hun typerende houdingen. Alle geestesgesteldheden,
van woede, teleurstelling, wanhoop, melancholie, domheid,
tot opluchting, blijdschap en trots, kan hij uit de
klei tevoorschijn toveren. De diagonaal bevalt hem,
stelt hem in staat zijn beelden dynamiek te geven. Hij
houdt van de plasticiteit, het afwisselende spel van
volume en richting dat je optimaal ervaart wanneer je
rond zijn beelden kunt lopen. En hij houdt van het werken
aan zijn beelden, de noodzaak om door middel van zijn
beeldend talent zich in de discussie over leven en samenleven
te mengen. |
)
